In een tijdperk waarin technologie en creativiteit meer dan ooit samenkomen, markeert “Copy”, het eerste door AI aangedreven modemagazine, een gedurfde mijlpaal in de evolutie van de fashionmedia. Door bedenker Carl-Axel Wahlström omschreven als “’s werelds eerste door AI aangestuurde modemagazine”, daagt Copy traditionele ideeën uit over fashion storytelling, visuele beeldtaal en zelfs de rol van modellen binnen redactionele verhalen. Wat dit project zo intrigerend maakt, is niet alleen het gebruik van geavanceerde kunstmatige intelligentie, maar ook de manier waarop het lezers en professionals uit de industrie — van freelance modellen tot internationale modellenbureaus — aanzet om opnieuw na te denken over hoe modebeelden worden gecreëerd en geconsumeerd.
Wahlströms reis in dit baanbrekende modeling-experiment begon niet met het doel een magazine te ontwerpen, maar met de wens om kunstmatige intelligentie als creatief instrument te verkennen. Met behulp van geavanceerde systemen zoals Midjourney en ChatGPT creëerde hij beelden en teksten die het uiterlijk en gevoel van traditionele mode-editorials nabootsen — compleet met mensachtige figuren, stijlvolle looks en de illusie van echte redactionele onderwerpen. Hoewel hij wist dat de “modellen” in Copy door de computer waren gegenereerd, was Wahlström onder de indruk van hoe realistisch en overtuigend ze overkwamen — zozeer zelfs dat ze gemakkelijk kunnen worden aangezien voor professionele modellen die door een gerenommeerd modellenbureau worden vertegenwoordigd.
Het werken met AI bracht verrassende inzichten aan het licht over de huidige staat van modebeeldvorming. AI-algoritmen die zijn getraind op enorme datasets van modefotografie, produceren vaak gestileerde en geïdealiseerde beelden die decennialange visuele conventies weerspiegelen — slanke silhouetten, glamoureuze esthetiek en herkenbare archetypen — en daarmee sommige stereotypen versterken waar de modewereld al jaren mee worstelt. Tegelijkertijd ziet Wahlström in Copy ook een kritische reflectie op deze normen, die vragen oproept over wat mode viert en waarom. Daarmee opent het project nieuwe mogelijkheden voor modeling, zowel in print als digitaal, waarbij de grenzen tussen menselijke en machinaal gegenereerde beelden steeds verder vervagen.
Voor traditionele modellenbureaus en talentscouts brengt deze AI-ontwikkeling interessante implicaties met zich mee. Naarmate AI zich verder ontwikkelt, kan de rol van echte modellen verschuiven naar hybride samenwerkingen waarin menselijke creativiteit de output van machines stuurt. Bureaus zouden nieuwe manieren kunnen vinden om AI-verrijkte portfolio’s of conceptuele campagnes te integreren. Het Copy-experiment suggereert bovendien dat AI de creatie van modecontent kan democratiseren, doordat het mensen buiten de elite modekringen in staat stelt om overtuigende beelden te maken zonder de infrastructuur die vroeger nodig was om wereldwijd mode-editorials te publiceren.
Uiteindelijk staat Copy zowel als creatief project als culturele kritiek, waarbij kunstmatige intelligentie wordt ingezet om de sterke punten, tekortkomingen en blijvende obsessies van de mode-industrie te weerspiegelen. Door AI te combineren met menselijk inzicht nodigt Wahlström lezers, ontwerpers, modellen en modellenbureaus uit om zich een toekomst voor te stellen waarin innovatie opnieuw bepaalt hoe mode eruitziet — en wie daarin wordt afgebeeld.
