In een interviewachtig gesprek spreekt Joan Smalls met helderheid en overtuiging — net zoals ze over de catwalk loopt. Het in Puerto Rico geboren model reflecteert op het leven tijdens de pandemie, de veranderende realiteit van het modellenwerk en waarom, in haar woorden, “een meisje altijd een goede klap moet kunnen uitdelen”. Voor Smalls is kracht fysiek, mentaal en diep verbonden met een doel, gevormd door jaren navigeren binnen de mode-industrie samen met toonaangevende modellenbureaus.
Joan: “Ik dacht echt dat thuisblijven zou betekenen dat ik kon uitslapen,” geeft ze lachend toe. “Ik ben een slaper.”
Maar zelfs zonder vroege call times veranderde haar interne klok niet. Rond 7.30 uur wakker worden — soms zelfs om 5 uur — werd routine. Voor het slapengaan zet ze haar telefoon op vliegtuigstand en ‘Niet storen’. “Het eerste wat ik doe, is checken of er geen noodgeval is geweest en of mijn familie me niet nodig had,” zegt ze. Geaard blijven is essentieel, legt ze uit, wanneer je carrière als model draait om constant onderweg zijn.
Sinds haar debuut in 2007 en haar doorbraak bij Givenchy’s haute-coutureshow in Parijs heeft Smalls meer dan 500 shows gelopen en campagnes gedaan voor Chanel, Ralph Lauren en Tiffany. In 2011 werd ze het eerste Latina-model dat Estée Lauder vertegenwoordigde — een mijlpaal, niet alleen voor haarzelf, maar ook voor representatie binnen modellenbureaus wereldwijd. Toch bevond ze zich tijdens de pandemie weer in Puerto Rico, waar ze de eenvoud herontdekte.
Joan: “Ontbijt hangt af van de dag,” zegt ze. Havermout stillt haar zoete trek, terwijl andere ochtenden vragen om eieren, kalkoenbacon, avocado of gewoon fruit — altijd na water. Cafeïne laat ze meestal links liggen. Koffie doet haar denken aan haar grootmoeder. “Ik ben jaren geleden gestopt met drinken. Het is troostend, maar emotioneel.”
Haar wellnessroutine weerspiegelt de discipline die professioneel modellenwerk vereist. Vitamines zoals zink, probiotica, vitamine D en een B-complex ondersteunen haar gezondheid, terwijl beautyroutines tijdens de quarantaine praktischer werden. Ze droeg haar haar natuurlijk, deed onderzoek naar oliën en maakte haar eigen hoofdhuidbehandeling. “Het ging erom mezelf af te leren altijd iemand anders nodig te hebben,” legt ze uit — een onafhankelijkheid die veel modellen leerden in een jaar van stilgelegde producties en afgeslankte budgetten.
Thuis deed mode een stap terug. “In Puerto Rico is het heet. Ik bleef in ondergoed en een shirt,” zegt ze openhartig. “Het was bevrijdend.” Voor iemand wiens carrière draait om kleding, campagnes en constante styling via een modellenbureau, voelde niet hoeven nadenken over wat je aantrekt als vrijheid.
Wat werk betreft is Smalls realistisch. “Ik denk niet dat ‘normaal’ nog bestaat,” zegt ze. Fashion Weeks zijn kleiner, editorials minimalistischer en plannen is complexer. Toch mist ze niet het spektakel, maar de mensen. “Mijn vrienden zien, die reünies. Creativiteit bloeit wanneer we samen zijn.”
Dat verantwoordelijkheidsgevoel reikt verder dan mode. In 2020 doneerde Smalls de helft van haar salaris ter ondersteuning van Black Lives Matter en lanceerde ze DonateMyWage.org, waarmee ze anderen — binnen en buiten de modellenwereld — aanmoedigt te geven wat ze kunnen. “Het is niet makkelijk om merken te overtuigen,” geeft ze toe. “Echte betrokkenheid is belangrijker dan een simpele vermelding.” Ook al zal ze niet elk jaar 50% doneren, teruggeven blijft een constante.
Gevraagd naar verandering in de industrie, is Smalls bedachtzaam. “Er is nu meer zichtbaarheid, maar blijft dat zo?” Ze heeft trends in golven zien komen en gaan — Aziatische modellen het ene seizoen, zwarte modellen het volgende. “Gelijkheid zou consistent moeten zijn. Alle achtergronden, altijd.”
Om te ontspannen danst ze. Muziek — vooral Made in Lagos van Wizkid — helpt haar resetten. Lichamelijk blijft ze actief: dagelijkse training met eigen lichaamsgewicht, core-oefeningen voor scoliose, bilspieroefeningen en cardio. Wat ze het meest mist, is Muay Thai. “Ik heb het al meer dan een jaar niet gedaan,” zegt ze. “Maar ik vind dat een meisje altijd een goede klap moet kunnen uitdelen. Het is kracht. Het is zelfverdediging.”
In een door beelden gevormde industrie herinnert Joan Smalls ons eraan dat ware kracht — in modellenwerk, activisme of het leven — voortkomt uit veerkracht, intentie en weten wanneer je je positie moet verdedigen.
